Стаж вымяраецца шчасцем. Працоўнае шчасце ў меліяратара Уладзіміра Халецкага доўжыцца больш за паўстагоддзя. І гэта не мяжа

Працоўнае шчасце ў меліяратара Уладзіміра Халецкага доўжыцца больш за паўстагоддзя. І гэта не мяжа. Машыніст бульдозера дзеліцца, што ганарыцца працай за штурвалам магутнай тэхнікі і сваім дружным калектывам. У яго меліяратарскім графіку – новыя вытворчыя аб’екты, а галоўнае – радасць ад усведамлення таго, якую карысць ён і яго калегі прыносяць роднай зямлі і людзям

– Люблю сваю справу і стараюся рабіць яе добра, – шчыра прызнаецца машыніст бульдозера Ляхавіцкага прадпрыемства меліярацыйных сістэм Уладзімір Халецкі. У меліярацыі ён 52-і год і пры-знаецца, што за ўвесь час ні разу не пашкадаваў, што выбраў менавіта гэтую дарогу.
– Ні разу сам сябе не папракнуў, што пайшоў не туды, не тую прафесію выбраў. Мне мая работа падабаецца. І калі б давялося пачынаць зноў, пайшоў бы ў меліярацыю, – упэўнена адзначае Уладзімір Іванавіч.

Яго працоўная гісторыя на Ляхавіччыне пачалася ў жніўні 1978 года, калі ўладкаваўся машыністам экскаватара ў перасоўную механізаваную калону № 24, якую сёння ўсе ведаюць як Ляхавіцкае ПМС. За плячыма ўжо была армейская служба і тры гады працы ў меліярацыі Салігорска. З экскаватара амаль праз два дзесяцігоддзі перасеў на бульдозер. Свайго жалезнага сябра сабраў са старога ДТ-75.
І вось ужо чвэрць стагоддзя кіруе магутнай машынай. За час работы Уладзімір Халецкі зарэкамендаваў сябе як чалавека, які не ўхіляецца ад складаных заданняў, а бярэцца за самае цяжкае.

– Уладзімір Іванавіч прафе-сіянал высокага класа, які ніколі не падвядзе. Можаш яму даверыць любую работу і быць спакойным. Тэхніку ведае да вінціка, а яшчэ вучыць маладых. Давяраем яму адказныя аб’екты. Такія працаўнікі – аснова любога прадпрыемства, і мы імі ганарымся, – падкрэслівае дырэктар ПМС Сяргей Юшкевіч.

У гісторыі ПМС занатаваны факт, як Уладзімір Халецкі развітваўся з тым самым бульдозерам, які збіраў сваімі рукамі. Тады і нарадзілася ідэя ўстанавіць на тэрыторыі прадпрыемства копію бульдозера ДТ-75. І гэта не музейны экспанат – а сімвал павагі да чалавека, які ўклаў у справу душу і дзесяцігоддзі свайго жыцця. Халецкі з вечара будуе планы на заўтра, як лепш справіцца з вытворчай задачай. Зараз, напрыклад, у Кавалях чысцяць Ведзьму. Што прыносіць задавальненне машыністу бульдозера?
– Калі праз час прыедзеш на месца і бачыш: там, дзе ты раўняў зямлю, ужо сеюць, расце хлеб ці іншае. Гэта прыемна, бо ведаеш, што твая праца важная, – падкрэслівае Уладзімір Іванавіч. Пра калег гаворыць з цеплынёй, адзначае, што яго «доўгажыхарства» ў ПМС –
заслуга кіраўніцтва, механікаў, токараў, зваршчыкаў – сяброў, якія дапамагалі і дапамагаюць, ніколі не пакідаюць у бядзе.
У працоўнай біяграфіі Уладзіміра Халецкага нямала прафесійных адзнак, сярод якіх званне заслужанага работніка Ляхавіцкага ПМС. У 2024-м яго фота было змешчана на Дошцы гонару «Брэстмеліяводгаса». Летась удастоены Ганаровай граматы Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Беларусі. Да прафесійнага свята прыйшла чарговая высокая ўзнагарода – Ганаровая грамата «Брэстмеліяводгаса», які сёлета адзначае сваё 85-годдзе. Сімвалічна, што Уладзімір Іванавіч 13 чэрвеня таксама адзначыць юбілей – 70-гадовы! Жыццё ў працы і ў любімай справе.
Наталля ПЕРАПЕЧКА.
Фота Сяргея ВАРАНОВІЧА.

Напярэдадні Дня меліяратара ў Брэсце ўшаноўвалі лепшых прадстаўнікоў гэтай паважанай прафесіі. Сярод адзначаных
да прафесійнага свята ўзнагародамі і працаўнікі Ляхавіцкага прадпрыемства меліярацыйных сістэм.
Ва ўрачыстай абстаноўцы і атмасферы шчырых віншаванняў, слоў падзякі за добрасумленную працу трактарыст-машыніст Сяргей Клімовіч удастоены Падзякі міністра сельскай гаспадаркі і харчавання. Граматай Брэсцкага аблвыканкама ўзнагароджана намеснік дырэктара – галоўны інжынер Таццяна Клявец. Машыністу бульдозера Уладзіміру Халецкаму ўручана Ганаровая грамата «Брэстмеліяводгаса».